Top of this page
Skip navigation, go straight to the content

Thomas

Het leven gaat verder en iedereen vindt een eigen manier om ermee om te gaan.

Toen ik opgroeide, paste ik niet goed in de groep. Door mijn epilepsie voelde ik me geïsoleerder, in het bijzonder toen mijn 'vriend' ervan door ging toen ik mijn auto in de prak reed tijdens mijn eerste aanval. Ik weigerde mijn aandoening te accepteren omdat ik bang was en het ontkende.

Uiteindelijk vond ik een goed gezondheidszorgteam dat me stimuleerde mijn behandeling actief te benaderen. Ik heb nu een betere aanvalscontrole en een positievere houding door de steun van mijn familie en het medische team.